Χαλασµένα συρτάρια φέγγουν
αφήνοντας αιχµές εναντίον µου.

Αποµηνάρια αιθάλης υπνοβατούν στο µυαλό σου
και…

Ρηγµένοι σοβάδες στρέφουν το βλέµµα σου
αλλάζοντας γεύση.

Σάλπισµα δύνης χαρίζεται.
Έτσι παρέχουν τα µύχια της ψυχής σου.

Στολισµένες κεραίες κουβαλούν τα δώρα σου
σπέρνοντας κούραση.

Κι αν έτσι συµβαίνει, τότε…

6ηχα 2

Σου όφειλαν ό,τι κι ό,τι·
παρένθεση µέσα µου.

Πήρες, είδες, ώριµα·
ποτάµι.

Κασέλες οδηγούν τον ιστό σου·
καθρέφτες άνοιξαν.

Ακτινοβολούσαν τα εναύσµατα·
εκτόπισµα.

Έτσι συµβαίνει, αλλά…

Κουδουνίζουν στα νώτα µου
φυσαλίδες· πετώ στα σύννεφα
και γεύοµαι πλήξη.

Ωραιότατα!

Πάγος κουρνιάζει στο είναι µου
και απαντούν τα βότσαλα
χωρίς περιστροφές.

Ραγίζουν τα νοήµατα
στην άβυσο που µούπες·
ολοσχερής καταστροφή.

Ωραιότατα!

Καλπάζων ωκεανός πλήττει
την έρπουσα κατάσταση
και άρχεται συµβόλων.

Ωχριούν και τα τιναγµένα παπλώµατα
χωρίς την πρέπουσα αιτία·
παλινδρόµηση.

Ωραιότατα!

Φέγγει χωρίς αιτία η ανάµνηση
και γίνεται άπειρο.
Ζωοφόρος η ζωή αντιστέκεται.

Ελπίζουν στα τέλεια προσόντα
µιάς αµιγούς αποκάλυψης
και συµβαδίζουν.

Ωραιότατα!

Ευκαιρίες ανατέλουσας παρακµής
κόντεψαν γέρνοντας πάνω µου.
Καλύτερα έτσι, αλλά…

Μούστειλες όνειρα θερινού σινεµα
καταλήγοντας στο περίπου αύριο
της κατάφωτης πλήξης.

Χορός παράνοµης ακµής
φώλιαζε στη χούφτα µου
αφήνοντας κάτι, αλλά…

Μου κάρφωσες την υπεροχή
πηγαίνοντας σε κάτι απρόσµενα βαθύ
της χρωµατιστής ανίας.

Πράξη κορυφαίας έκπληξης
ζάρωνε στα µάτια µου
σπέρνοντας το ότι, αλλά…

Αλλά…
ή 5ηχα 2

Σανίδες σωτηρίας λύγισαν
βαρύνοντας το πέπλο της σιωπής.
Χειρότερα έτσι, αλλά…

Έδωσες θραύσµατα πάγου
ορίζοντας το αόριστο
του πελώριου όποτε.

Παγίδες πυκνής ανοµίας
έταζαν στο πέρας µου
πέρνοντας κάτι, αλλά…

Μου πήρες το ίνδαλµα
χαρίζοντας εναέριες ακροβασίες
του καλοκαµωµένου υβίσκου.

Εικόνα ανυπόφορης ευτυχίας
έζωνε τα πάντα µου
στρώνοντας πάχνη, αλλά…

Σαν υπολογισµός αντιστέκεται το µέσα σου
υποφέροντας τις αλλαγές των ανίδεων.

Συρφετοί ανίερων αλλαλαγµών
προσφέρουν προστασία στην εµβέλεια.

Αντήχηση!

Δακρύζοντας οι έννοιες υποφέρουν
καλλιεργώντας το τίποτε.

Επεξεργασία!

Ουρλιαχτά αλεξικέραυνων καταρρακώνουν το µέσα µου
παίζοντας µε την άνοιξη, τις έννοιες, το τίποτε.

Ευδαιµονία!

Συµφέροντα κυρίαρχα ρίγησαν
παρουσιάζοντας εικόνα –ποιά;

Τίποτε!

Κάθε φορά έγερνες στο πλάι
κοιτάζοντας το κάπου µε βουληµία
χωρίς ντροπή.

Τίποτε!

Απαντούσα στις αναπάντεχες προκλήσεις
δίνοντας µέρος του εγώ µου
στα βάσανα της µέρας.

Τίποτε!

Εξηγούσες το κάτι µε πείσµα
αλλάζοντας δεµάτια συµπάθειας
µε κραυγές.

Τίποτε!

Περίµενα την συνάντηση στο συν
αντικρύζοντας διθύραµβους του όχλου
στις στάλες της δρυός.

Τίποτε!

Δεν σταµατούσες την ενδόµυχη προσµονή
βάζοντας όρια στο πουθενά
µε γέλια.

Τίποτε!

Κουβαλούσες µέσα σου ολότελα την παύση
και έπερνες παρέες σαν µιά κλωστή αστραπής.

Σκαλίζοντας τα νιάτα στην βαµένη άµµο
έπαιρναν σκουπίδια λαχταρώντας την θλίψη.

Πήγαινες αβίαστα µαυρίζοντας ψυχές –συντρίµια-
και γυάλιζες νούφαρα σαν πέτρες τιµωρίας.

Ορκίζοντας το ανοιχτό –εύηχο- στις βραδυνές ανάσες
πούλησαν τις καλύτερες ευχές µίσους.

Απορούσες ακατάπαυστα στην άκρη του ενίοτε
και πότιζες σύννεφα σαν βοήθεια ονείρου.

Σκόρπιζες τον άνεµο της υπέρογκης αγανάκτησης παντού
δίνοντας ελάσµατα οδύνης στα φουσκωµένα ποτάµια.

Περιφέροντας όγκους ανάρµοστης υποχωρητικότητας
έσκασα την χαραυγή των ορατών πόθων σου.

Στηλίτευες λανθάνουσες υποτείνουσες αναστεναγµών
προσφέροντας ήπιες καταστάσεις στα έννοµα χαράµατα.

Κατατροπώνοντας την ιερή κατακραυγή
αντίκρυσα τον φάρο των καλλίγραµµων πλάνων σου.

Έστελνες µηνύµατα ανείπωτης αναταραχής
κουβαλώντας ακόµη τα τελειωτικά χτυπήµατα πάθους.

Ε! και;

Εξελίσσεται το όνειρο και γίνεται εφιάλτης
µαύρα, µαύρα, µαύρα…

Ε! και;

Κραδαίνοντας πάπυρο ευτυχούς αναζήτησης
σπάζουν τα όρια ευχής-κατάρας.

Ε! και;

Έτσι πορεύεται η άγρια άνεση
κορυφωµένων ανίατων επιπτώσεων.

Ε! και;

Κι’ αν ξέφυγες των πτώσεων
έρριξες την µοίρα στο µηδέν
χωρίζοντας το αχώριστο.

Ε! και;

Κι’ αν ήπιες τον εφιάλτη ως το µεδούλι
πήδηξες µέτρα ανελλιπούς παραφοράς.

Ε! και;

Κι’ αν ευτύχησε η αναζήτηση
έσµπρωξες τα πάντα στα ξέφωτα
καλύπτοντας το ακάλυπτο.

Έτσι δεν χωρίζεται τίποτα·
τίποτ’ άλλο που δεν αγγίζεται.

Ε! και;

Σκόνες άµµου θυµώνουν την σκέψη σου·
όρκος µέγας θαµπώνεται πάραυτα
γεµίζοντας την άπνοια όπως κι όπως.
Θολές, σκούρες, ολισθαίνουν στα όσα σου·
σπονδή µελιστάλακτη φέγγει πότε-πότε
χαράζοντας αστεία κάπως-κάπως.

Περιγραφόµενες ιδέες σκουριάζουν την ύπαρξή σου·
δόνηση τέλεια αρµενίζει περίχαρις
δέρνοντας συρφετούς ανάµειξης.
Πυκτές, υποφερτές, χαραµίζουν τα λόγια σου·
κορύφωση τέλεια γκρεµίζεται, -αν και που;-
προσφέροντας έστω κάτι, έστω κάτι.

Χορευτικές φιγούρες έλιωναν
και χάραζαν δρόµους µαγνητών.
Από πάντα ξέφευγαν λιγµοί
και έσερναν πράξεις.

Μαύρες σκέψεις τριγυρνούσαν
και αποκτούσαν ένυλες µορφές.
Τελειωτικά σκορπίζονταν σώψυχα
και έστελναν µαθήµατα σωρού.

Ευτυχισµένες κατάρες αιωρούνταν
και άδειαζαν ψυχές απόρων.
Στατιστικά οδηγούσαν έδρες
και µαδούσαν ιδέες.

Τι κι αν συνέβη το µέγα;
µυστήριο καλύπτει το πνεύµα.